Waarom je beste aanname nooit solliciteert
De persoon die je team zou laten groeien, kijkt niet naar vacatures. Zo bereik je toch de mensen die niet op zoek zijn.
Je plaatst een vacature. Er komen wat reacties binnen. Vooral ruis, en niemand die je echt op het puntje van je stoel zet. Dat is geen pech. Dat is precies wat je mag verwachten.
De markt die je niet ziet
De mensen die je het hardst nodig hebt, staan niet op vacaturesites. Ze werken ergens anders, doen het goed, en worden gewaardeerd. Ze zijn niet ontevreden genoeg om te zoeken, en precies daarom zijn ze zo goed.
Wie solliciteert, is per definitie beschikbaar. Dat is een kleine, zelfselecterende groep. De persoon die jouw team een niveau hoger tilt, zit er zelden tussen.
De beste mensen kiezen niet uit vacatures. Ze worden gekozen, door iemand die de moeite nam.
Wachten is geen strategie
De reflex is om harder te roepen: meer adverteren, meer campagnes, een groter bureau. Maar meer bereik lost het probleem niet op, want de mensen die je wilt, luisteren toch niet naar dat kanaal.
De enige manier om ze te bereiken is ze persoonlijk aan te spreken. Niet met een massamail, maar met een bericht dat laat zien dat je weet wie ze zijn en waarom juist zij passen.
Van vacature naar gesprek
Het werk verschuift dus van plaatsen-en-wachten naar zoeken-en-benaderen:
- Bepaal precies wie je wilt, tot aan de bedrijven waar ze nu werken.
- Breng in kaart waarom ze passen, eis voor eis.
- Benader ze onder je eigen naam, persoonlijk, één voor één.
Het kost meer aandacht dan een vacature online zetten. Maar het levert gesprekken op met mensen die anders nooit gereageerd zouden hebben, en dat is precies het verschil.